บ้านทอมดี้ มิตรภาพ ที่ อบอุ่น
บ้านทอมดี้  |  ทอมดี้ น่ารัก |  หาเพื่อน |  คลับ คนน่ารัก  |  ห้องคุยสด Tomdy Chat |  กระดานข่าว |  น่ารักดอทคอม  |  สมัครสมาชิก      

โชว์หวย

Light Mode : เป็น บอร์ด ที่จะไม่แสดง comment อ่านข้อความอย่างเดียว เท่านั้น !!
Member
Profile ของ เนยแข็ง
เนยแข็ง
Level : 0
ส่งจดหมายถึง เนยแข็ง IP-address : 111.84.130.219
SpeedTest

speedtest

รักลวง บทที่ ๑๗ : ความจริงของตำนานระทึกขวัญ
ฝากเพจ ทอถักอักษรา Fanclup ด้วยนะคะ
https://www.facebook.com/TortukauksaraFanclup#
กดไลค์ เเชร์ ความรู้สึกผ่านเพจกันนะคะ

หรือ พูดคุยกัน ได้ที่ เฟสบุ๊ค ทอถักอักษรา รักเกินเผื่อใจ ค่ะ

https://www.facebook.com//profile.php?id=100001056359153


รักลวง
บทที่ ๑๗ : ความจริงของตำนานระทึกขวัญ

“ป๋องแป้งถึงบ้านเราแล้วลูก” เสียงของนางจันทร์ประภากล่าวขึ้นกับบุตรสาวเมื่อนายกุลพิธาน์ผู้เป็นสามีของนางขับรถกระบะสี่ประตูสีขาวของครอบครัวมาจอดยังบริเวณบ้านแล้ว


“ค่ะ” ป๋องแป้งยิ้มให้มารดาก่อนที่จะตามนางลงมาจากรถแต่หญิงสาวกลับรู้สึกหน้ามืดจนต้องนั่งลงตามเดิม


“ไหวหรือเปล่ายายป๋องแป้ง ตาปุ๊มาช่วยแม่พยุงพี่สาวเราเข้าบ้านหน่อยลูก”


“ครับแม่ มาครับพี่ป๋องแป้งเดี๋ยวปุ๊ช่วย” จิรัฎฐ์ลงมาเบาะนั่งข้างคนขับก่อนที่มาช่วยพยุงพี่สาวเข้าไปในตัวบ้าน


“ขอบใจนะจ๊ะปุ๊” ป๋องแป้งกล่าวกับน้องชายหลังจากที่เด็กหนุ่มช่วยพยุงเธอมานั่งลงที่โซฟาตัวยาสีดำภายในห้องนั่งเล่นซึ่งใช้เป็นห้องรับแขกไปในตัวไปด้วยแล้ว


“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่แป้งหิวหรือเปล่าครับประเดี๋ยวปุ๊จะหาอะไรมาให้พี่แป้งทานนะครับ”


“จ๊ะ ขอบใจมากนะ” ป๋องแป้งยิ้มบางๆให้น้องชาย เด็กหนุ่มจึงเข้าไปในห้องครัวเพื่อนำอาหารมาให้พี่สาวได้รับประทาน


“ข้าวต้มไก่ร้อนๆฝีมือคุณแม่มาแล้วครับพี่แป้ง” จิรัฎฐ์กลับเข้ามาภายในห้องดังกล่าวอีกครั้งพร้อมกับถาดบรรจุข้าวต้มไก่ควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมฉุยมาแต่ไกล นอกจากนี้ภายในถาดยังมี หมูหย็อง หมูแผ่น กุนเชียงทอดหวานกรอบอยู่ด้วย
“น่าทานจังเลยปุ๊ ขอบใจมากๆนะจ๊ะ”


“ด้วยความเต็มใจครับ”


“คุณแม่ทำข้าวต้มอร่อยจังค่ะ” ป๋องแป้งกล่าวขณะรับประทานอาหาร


“อร่อยก็ทานเยอะๆนะลูก ร่างกายจะได้แข็งแรง” นางจันทร์ประภากล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนที่จะลูบศีรษะเล็กนั้นอย่างแสนรัก


“ทานด้วยกันสิคะ ทุกคนยังไม่ทานข้าวกันเลยไม่ใช่เหรอคะ”


“ดีเหมือนกันครับ คุณพ่อคุณแม่รออยู่ที่นี่นะครับ ประเดี๋ยวปุ๊จะนำมาให้เอง”


เมื่อจิรัฎฐ์นำข้าวต้มไก่สำหรับทุกคนในครอบครัวมาวางไว้บนโต๊ะรับแขกที่ป๋องแป้งนั่งรับประทานอาหารอยู่ ทุกคนก็นั่งรับประทานกันอย่างมีความสุข



หลังรับประทานอาหาร บิดามารดาของป๋องแป้งก็ขับรถเดินทางไปที่สวนซึ่งปลูกผักนานาชนิดเอาไว้ พ่อกับแม่ขับรถยนต์ออกไปแล้ว ป๋องแป้งถือหนังสือที่อ่านค้างไว้เดินไปยังหลังบ้านซึ่งปลูกดอกกุหลาบหลากหลายสีกำลังชูช่อบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ หญิงสาวก้มดูดอกกุหลาบเหล่านั้นอยู่เป็นนานก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้โยกบุนวมสีสันสดใสซึ่งตั้งอยู่ภายในซุ้มกุหลาบนั้นแล้วลงมืออ่านหนังสือที่ค้างอยู่อย่างตั้งใจ


“พี่ป๋องแป้งครับอยู่บ้านคนเดียวสักพักได้ไหมครับ พอดีปุ๊จะออกไปเอาของที่บ้านเพื่อนประเดี๋ยวเดียวนะครับ” เสียงของน้องชายดังขึ้น ทำให้ป๋องแป้งต้องละสายตาจากหนังสือหันมาตอบอย่างเอ็นดู
“ไปเถอะจ๊ะ พี่อยู่คนเดียวได้”


“ถ้าอย่างนั้นปุ๊ไปแล้วนะครับ และจะรีบมาอย่างเร็วที่สุดนะครับพี่ป๋องแป้ง”


เมื่อน้องชายออกจากบ้านไปแล้ว ป๋องแป้งจึงกลับมาตั้งใจอ่านหนังสือต่อท่ามกลางสวนกุหลาบซึ่งรายรอบกาย หญิงสาวนั่งอ่านหนังสือไปสักพัก จู่ๆสายตาของเธอก็ไปกระทบกับเงาบางอย่างที่วูบวาบไปมาอยู่ภายในตัวบ้าน



“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะปุ๊ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะจ๊ะ” ป๋องแป้งเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีแต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ เงียบ...จนผิดปรกติ หัวใจของป๋องแป้งเต้นระรัวราวกลองเพล ก่อนที่จะลุกขึ้นไปดูด้วยความหวาดหวั่น



‘หรือว่าจะเป็นขโมย’ ป๋องแป้งคิดในใจ เธอมองหาไม้หรืออะไรสักอย่างที่สามารถนำมาอาวุธแต่สิ่งที่เธอหาเจอในเวลานี้มีเพียงไม้แร็กเกตสำหรับเล่นกีฬาแบดมินตันเท่านั้น หญิงสาวจึงต้องหยิบอุปกรณ์กีฬาดังกล่าวขึ้นมาอย่างเสียมิได้ ป๋องแป้งกระชับไม้แร็กเกตในมือก่อนที่จะค่อนๆก้าวเดินอย่างลุ้นระทึก มือของหญิงสาวสั่นระริกขณะที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตูให้เปิดอ้ากว้างกว่าเดิม


ว่างเปล่า...ภายในบ้านไม่มีใครสักคน แต่ถึงกระนั้นหญิงสาวก็ยังคงเดินสำรวจภายในตัวบ้านอย่างหวาดหวั่นต่อไป หญิงสาวเดินสำรวจทั่วบ้านจนแน่ใจว่าไม่มีใครแน่ๆจึงคิดว่าตัวเธอตาฝาดไปเอง หญิงสาวจึงเดินกลับมาที่ประตูหลังบ้านเพื่อกลับไปอ่านหนังสือตามเดิม
แต่ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะก้าวพ้นประตูบ้าน


จู่ๆก็มีมือเย็นๆของใครคนหนึ่งมาจับที่ไหล่ของเธอ หญิงสาวค่อยๆหันกลับไปมองก่อนจะพบกับภาพที่ทำให้เธอเข่าอ่อนแทบจะล้มฟุบลงไปตรงนั้น ภาพของหญิงสาวใบหน้าประพิมพ์ประพายเดียวกันกับเธอกำลังส่งยิ้มอันน่าสยดสยองมาให้ ริมฝีปากที่อ้ากว้าง กว้างขึ้นเรื่อยๆจนดูคล้ายถูกกรีดด้วยของมีคม เลือดสดๆไหลออกมาอย่างล้นทะลัก ดวงตากลวงโบ๋น้ำตาสีชาดไหลเยิ้มออกมาจากกระบอกตานั้น


“มึงคิดว่าไม้แร็กเกตแค่นั้นจะสามารถทำอะไรกูได้เหรอ อีป๋องแป้ง!” ผีสาวกล่าวก่อนระเบิดเสียงหัวเราะอันโหยหวนออกมา



“พลอยนิลอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันกลัวแล้ว” ป๋องแป้งพูดออกมาด้วยปากคอที่สั่นไปหมด พร้อมใช้ไม้แร็กเกตกำบังตัว


”เหอๆ กูบอกแล้วยังไงล่ะว่าไม้แร็กเกตแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้ แต่ที่กูมาวันนี้ไม่ได้ต้องการทำร้ายมึง”



“แล้วเธอต้องการอะไร”


ผีสาวไม่ตอบแต่ยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งมาให้เธอ ป๋องแป้งรับมาอย่างไม่แน่ใจ รูปใบดังกล่าวเป็นรูปถ่ายของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งในชุดนักศึกษาซึ่งผูกเทคไทด์ซึ่งมีสัญลักษณ์เดียวกันกับมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่


“หมายความว่ายังไง”


“เธอต้องตามหาผู้ชายคนนี้ให้เจอและต้องทำให้มันสำนึกผิดกับสิ่งที่มันทำกับฉันให้ได้ภายในสามวัน ถ้าเธอทำไม่ได้ฉันจะจัดการกับมันเอง...” ผีสาวพูดจบก็ค่อยๆกลายเป็นมวลสารคล้ายฝุ่นผงปลิวหายไปในอากาศ


“เดี๋ยวก่อนพลอยนิล แล้วฉันจะตามหาเขาเจอได้ยังไงพลอยนิล...”



หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากภวังค์ก็พบว่าในขณะนี้เธอยังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวเดิมบนหน้าตักมีหนังสือที่เธออ่านค้างอยู่ ซึ่งในเวลาพระอาทิตย์ตกดินไปเนิ่นนานจนท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เสียงหรีดหริ่งเรไรและสัตว์กลางคืนร้องระงมไปทั่วบริเวณ

เธอจึงลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าไปในตัวบ้าน แต่แล้วสิ่งที่ร่วงตกลงมาจากหนังสือทำให้หญิงสาวหยุดชะงักในทันที เพราะสิ่งๆนั้นเป็นรูปถ่ายของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งในชุดนักศึกษาซึ่งผูกเน็คไทด์ซึ่งมีสัญลักษณ์เดียวกันกับมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่เหมือนอย่างในฝันไม่มีผิด หลังรูปถ่ายใบนั้นระบุชื่อ นายธนัทชัย ศิริพงษ์ปรีดา รหัสนักศึกษา ๔๖๑๗๑๐๑๐๑๑๑!!!!
“ป๋องแป้งทานข้าวได้แล้วจ๊ะ” เสียงเรียกของผู้เป็นพี่สาวซึ่งเดินมาตามเธอ ทำให้ป๋องแป้งรีบเก็บรูปภาพดังกล่าวไว้ในหนังสือแล้วเดินตามพี่สาวเข้าไปในบ้าน


อาหารบนโต๊ะอาหารมีหลายอย่าง ล้วนแล้วแต่น่ารับประทานทั้งสิ้น ทั้งห่อหมกหน่อไม้ใส่หมูรสชาติเข้มข้น น้ำพริกกะปิชะอมทอด แกงจืดเต้าหู้หมูสับใส่ใบตำลึง ไข่เจียวกุ้งสับกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ส่วนของหวานเป็นกล้วยบวชชีที่มารดาทำไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า


“ว้าว ! น่าทานทั้งนั้นเลยค่ะพี่ป่าน แต่ทำไมไม่ปลุกแป้งมาช่วยทำล่ะคะ พี่ป่านทำคนเดียวเหนื่อยแย่เลย” ป๋องแป้งนั่งลงยังเก้าอี้ประจำตัวของเธอซึ่งบัดนี้ทุกคนในครอบครัวมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว


“แม่ไม่ให้พี่เขาปลุกเองแหละลูก หนูกำลังหลับสบายไม่อยากให้ใครไปกวน เอาล่ะทานข้าวกันได้แล้วลูก คุณพ่อหิวแย่แล้ว”

“ค่ะ” ป๋องแป้งยิ้มรับ ก่อนรับประทานอาหารร่วมกับสมาชิกในครอบครัวอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากอิ่มหนำกับมื้ออาหาร ป๋องแป้งช่วยมารดาและพี่สาวเก็บโต๊ะอาหารและล้างภาชนะที่ใช้รับประหารเรียบร้อย หญิงสาวก็ออกไปรับลมที่หลังบ้าน กลิ่นดอกไม้ราตรีโชยมาตามลม หญิงสาวสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดด้วยความชื่นใจ


“เกือบลืมแน่ะครับ....พี่มีนาโทรศัพท์มาหาพี่ป๋องแป้งตั้งหลายสาย บอกว่าถ้าพี่ตื่นแล้วให้โทรกลับด้วยครับ” จิรัฎฐ์เดินมาบอกพี่สาวพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้


“ขอบใจมากนะจ๊ะ” หญิงสาวรับโทรศัพท์มาน้องชาย แล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขของเพื่อนสนิท...


เช้าตรู่แสงสีทองของดวงตะวันทาบทาท้องฟ้าและผืนปถพี แสงอุ่นกระทบกับหยาดน้ำค้างเป็นประกายระยิบระยับ แสงอาทิตย์อ่อนๆสาดแสงผ่านเข้ามาทางหน้าต่างหอนอน ผ้าม่านลูกไม้สีเขียวอ่อนปลิวไสว เสียงไก่ขันยามเช้าปลุกให้ป๋องแป้งตื่นแต่เช้าตรู่ แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยกางเกงยีนส์สีเข้มสวมทับด้วยเสื้อตัวยาวสีเขียวขี้ม้าตัวปรดของเธอ คว้ากระเป๋าสะพายแล้วออกจากห้องนอนของตัวเอง


“จะรีบไปไหนแต่เช้าลูก ทานข้าวก่อนสิจ๊ะแม่ทำกับข้าวเสร็จพอดี” เสียงมารดาเอ่ยทักทายบุตรสาว เมื่อเจ้าหล่อนเดินผ่านห้องครัวซึ่งนางกำลังทำอาหารมื้อเช้าอยู่


“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูต้องรีบไปทำธุระค่ะ” ป๋องแป้งบอกมารดา พร้อมกับเดินมาสวมรองเท้าที่หน้าบ้าน


“ดื่มรองท้องสักแก้วก็ยังดีนะลูก” มารดาเดินมายื่นแก้วนมให้ หญิงสาวรับมาดื่มอย่างรวดเร็วแล้วยื่นแก้วเปล่าคืนให้มารดา


“หนูไปแล้วนะคะ สวัสดีค่ะคุณแม่” พนมมือไหว้มารดาก่อนที่จะก้าวขึ้นรถจักรยานยนต์ของตัวเธอเองด้วยความรีบร้อนจะไปยังฝ่ายส่งกิจการนักศึกษาซึ่งตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเพื่อสืบหาว่าชายคนดังกล่าวเป็นใครกันแน่


“ไปดีมาดีนะลูก” นางจันทร์ประภากล่าวกับบุตรสาวก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน
ยังไม่ทันที่ป๋องแป้งจะขับรถจักรยานยนตร์ออกจากบ้าน รถกระบะสี่ประตูสีควันบุหรี่ของวีรากานต์ก็ขับมาจอดยังหน้าบ้านของเธอ พร้อมกับที่กระจกรถใกล้กับที่เธออยู่ได้เลื่อนลง


“ขึ้นมาเลยป๋องแป้ง ฉันกับน้าเพลงมารับเธอ” มีนาร้องบอกก่อนจะกดกระจกให้เลื่อนขึ้นตามเดิม


“จ๊ะ” ป๋องแป้งนำรถจักรยานยนตร์ไปจอดไว้ที่เดินก่อนรีบวิ่งไปขึ้นรถด้วยความรีบร้อน


“น้าเพลงคะ ช่วยไปส่งแป้งที่มหาวิทยาลัยก่อนได้หรือเปล่าคะ” ป๋องแป้งบอกกับน้าสาวของเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงร้อนรน


“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมรีบนักล่ะจ๊ะ” วีรากานต์หันมาถามด้วยรอยยิ้มสดใส


“คือหนูต้องตามหาผู้ชายคนนี้ให้เจอค่ะ ซึ่งดูจากตรามหาวิทยาลัยที่ปักในเน็คไทด์ของเขา เขาต้องเคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับหนูแน่ๆค่ะ หนูอยากไปหาประวัติเขาจากฝ่ายทะเบียนนักศึกษาค่ะ” ป๋องแป้งตอบพร้อมกับยื่นรูปถ่ายใบนั้นให้วีรากานต์ดู สาวหล่อผู้เป็นสาระถีรับรูปถ่ายใบนั้นมาดูอยู่ชั่วครู่ ก่อนกลับไปตั้งใจขับรถต่อโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ


“ไหนขอฉันดูหน่อยสิป๋องแป้ง เอ๊ะ! น้าเพลงคะ ผู้ชายคนนี้...” เมื่อมีนาได้ดูรูปถ่ายของชายคนดังกล่าว เธอก็หันไปถามน้าสาวซึ่งเขาก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบเพราะรู้ดีว่าหลานสาวจะถามอะไร


“หนูไปได้รูปถ่ายใบนี้มาจากเหรอจ๊ะ” วีรากานต์หันมาถามป๋องแป้งด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล


“วิญญาณของพลอยนิลให้มาค่ะ” ป่องแป้งตอบคำถามผู้สูงวัยกว่าด้วยน้ำเสียงแผ่ว เธอไม่แน่ใจว่าวิญญาณดวงนั้นมาหาเธอจริงๆหรือว่าเธอแค่ฝันไป แต่ถ้ามันเป็นความฝันแล้วรูปถ่ายใบนั้นมาอยู่ที่หนังสือของเธอได้อย่างไร

“ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่พลอยนิล/พี่พลอย” สองน้าหลานพูดออกมาพร้อมกัน ป๋องแป้งได้แต่มองสองน้าหลานด้วยความสงสัย วิญญาณดวงนั้นจะไม่ใช่พลอยนิลได้อย่างไรในเมื่อ...ตำนานมันเป็นอย่างนั้น


“มีอะไรหรือเปล่าคะน้าเพลง,ยายมีนา”


วีรากานต์ไม่ตอบคำถามของป๋องแป้งแต่เปลี่ยนเส้นทางการขับรถเพื่อมุ่งตรงไปยังบ้านของเขา ในขณะที่มีนาส่งยิ้มมาให้เพื่อนสาว


“น้าเพลงคะ มหาวิทยาลัยไม่ได้ไปทางนี้นะคะ” ป๋องแป้งรีบทักท้วงเมื่อเห็นว่าผู้สูงวัยกว่าไม่ได้ขับรถไปตามเส้นทางที่เธอต้องการ


“เดี๋ยวไปที่บ้านของน้า หนูก็จะรู้เอง...”


วีรากานต์ขับรถด้วยความเร็วปานกลางไม่ได้เร่งรีบอะไรมากมายแต่เพียงไม่นานก็มาถึงบ้านของเขา ป๋องแป้งเดินตามสองน้าหลานขึ้นไปบนเรือนด้วยความสงสัย ป๋องแป้งกับมีนานั่งรออยู่ที่หอนั่ง ในขณะที่วีรากานต์เดินเลยเข้าไปในหอนอนของเขา


“น้าคิดว่า ‘ทะเบียนรุ่น’ เล่มนี้คงให้คำตอบหนูได้มากกว่าฝ่ายกิจการนักศึกษา” วีรากานต์เดินกลับมาในหอนั่งอีกครั้งพร้อมกับทะเบียนรุ่น เขาวางมันเอาไว้ตรงหน้าป๋องแป้งแล้วนั่งลงข้างๆหลานสาวของเขา


ป่องแป้งหยิบทะเบียนเล่มดังกล่าวด้วยมือที่สั่นระริก รูปของชายหนุ่มคนเดียวกับชายในรูปถ่ายที่ดวงวิญญาณให้มา ใต้ภาพระบุที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ที่ใช้ในการติดต่อ เธอรู้แล้วว่าจะสามารถตามหาเขาได้ที่ใด แต่สิ่งที่ทำให้ป๋องแป้งรู้สึกคล้ายกับจะเป็นลม หาใช่รูปของชายคนดังกล่าวไม่ แต่เป็นภาพของผู้หญิงหน้าตาเหมือนเธอ ใต้รูปภาพระบุชื่อ นางสาวปนัดดา ปรีชาศักดาธร บนหัวกระดาษมีหมึกสีแดงอ่านได้ใจความว่า ‘เสียชีวิต’ เป็นรอยหมึกปั๊มอยู่


ข้างๆกันนั้นเป็นรูปของหญิงสาวคนเดียวกับหญิงสาวในภาพถ่ายในหอนอนของวีรากานต์ ระบุชื่อ นางสาวพลอยนิล กาญจนมาศ บนหัวกระดาษมีหมึกสีแดงอ่านได้ใจความว่า ‘ย้ายสถานศึกษา’ เป็นรอยหมึกปั๊มอยู่เช่นเดียวกัน


ป๋องแป้งตัวเย็นเฉียบ ฝ่ามือของหญิงสาวชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ นี่หมายความว่าเธอเข้าใจผิดมาตลอดอย่างนั้นหรือ ดวงวิญญาณในห้องน้ำของตึกคณะที่เธอเรียนอยู่ คือ ปนัดดา ไม่ใช่พลอยนิล !


“ดวงวิญญาณดวงนั้น ชื่อ ปนัดดา ไม่ใช่พลอยนิล อย่างที่หนูฟังมาจากรุ่นพี่หรอกจ๊ะ”


“แล้วเรื่องจริงเป็นอย่างไรคะน้าเพลง” ป๋องแป้งหันมาถามวีรากานต์ด้วยความใคร่รู้ วีรากานต์นิ่งไปสักพัก ก่อนจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวให้ป๋องแป้งและมีนาฟัง


แล้วเรื่องเล่าก็ถูกถ่ายทอดอีกครั้งโดยสาวหล่อซึ่งร่วมอยู่ในเหตุการณ์ในวันนั้น....




ภายในห้องน้ำที่เปิดไฟเพียงสลัวๆ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษายืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ภาพที่สะท้อนจากกระจกเงา คือ ใบหน้าของเธอเองที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองและรอยน้ำตา หญิงสาวคนนั้น ชื่อ ปนัดดา ปรีชาศักดาธร !

หญิงสาวค่อยๆหยิบขวดสีน้ำตาลเข้มออกมาจากกระเป๋าสะพายใบย่อมสีชมพูอ่อน เธอมองขวดยาในมืออย่างชั่งใจ แต่ก็ตัดสินใจเปิดฝาขวดออกก่อนนำมากจรดริมฝีปากและกลืนกินของเหลวสีดำที่บรรจุอยู่ภายในขวดนั้นเข้ามาในปาก รสชาติเผ็ดร้อน เฝื่อนลิ้น แผ่เข้ามาจนหญิงสาวสำลัก เธอใช้มือปาดน้ำสีดำออกจากริมฝีปากอย่างรวดเร็วก่อนตัดสินใจกรอกน้ำสีดำนั้นอีกครั้งจนหมดขวด


ความร้อนแผ่จากลำคอสู่กระเพาะอาหาร หญิงสาวลูบหน้าท้องของตัวเองที่นูนออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มที่มุมปากอย่างเลือดเย็น วันนี้สินะที่มารหัวขนจะต้องหายไปจากร่างกายเธอ

หญิงสาวจึงเดินไปเข้าห้องน้ำห้องสุดท้าย ยังไม่ทันที่จะปิดล็อคประตู ความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อยก็เริ่มปรากฏให้เธอได้รู้สึกก่อนที่จะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนพัดพาเรี่ยวแรงของหญิงสาวให้อ่อนลง จนต้องทรุดกายลงที่พื้นห้องน้ำ เพียงชั่วครู่ของเหลวสีแดงคล้ำได้ค่อยๆไหลออกมาจากช่องคลอดของหญิงสาว หล่อนดิ้นพล่านไปทั่วพื้นห้องน้ำห้องนั้น เมื่อความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ร่างเล็กๆที่ยังไม่สมบูรณ์ของทารกก็ไหลพรวดออกมาจากช่องคลอดของหญิงสาว เลือดไหลนองไปทั่วพื้นห้องน้ำ พร้อมๆกับจังหวะการเต้นของชีพจรหัวใจที่ค่อยๆเบาลง...เบาลงทุกวินาทีและขาดหายไปในที่สุด....
“ยายปัดๆ แกอยู่ในนี้หรือเปล่า ปัด” พลอยนิลส่งเสียงเรียกเพื่อนสาว หลังจากที่อีกฝ่ายขอตัวมาเข้าห้องน้ำร่วมครึ่งชั่วโมง

สุขาเล็กๆจำนวนสามห้องตั้งเรียงรายอยู่ถัดไปจากกระจกเงาสำหรับสำรวจตัวเอง หญิงสาวตัดสินใจเข้าไปในห้องน้ำนั้น แสงไฟติดๆดับๆ กะพริบถี่รัวมาจากหลอดไฟนีออนด้านบนเพดาน ทำให้ห้องน้ำที่ไร้ผู้คนในช่วงเวลาโพล้เพล้ดูน่ากลัวมากขึ้น

“ปัด ไม่ตลกแล้วนะ ฉันถามว่าแกอยู่ในนี้หรือเปล่า” พลอยนิลส่งเสียงเรียกอย่างหวาดหวั่น ก่อนที่จะเดินมาไปตามห้องน้ำที่ว่างเปล่าไร้คนใช้งาน หญิงสาวเดินมาเรื่อยๆจนถึงห้องน้ำด้านในสุดที่บัดนี้สายน้ำขันคลั่กสีแดงคล้ำได้ไหลทะลักเจิ่งนองออกมาบนพื้นกระเบื้องสีขาวจากห้องน้ำห้องนั้น รองเท้าผ้าใบสีขาวที่พลอยนิลสวมอยู่ถูกย้อมให้เป็นสีแดงเถือกไปชั่วพริบตาเดียว


หญิงสาวค่อยๆกระชากประตูห้องน้ำห้องสุดท้ายซึ่งเปิดเพียงแง้มๆให้เปิดอ้ามากขึ้น ก่อนจะตกใจสุดขีด กับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า....

เมื่อในห้องน้ำห้องนั้นมีร่างไร้ลมหายใจของปนัดดานอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นห้องน้ำ บริเวณใต้กระโปรงนักศึกษามีร่างโชกเลือดของทารกขนาดเล็กกว่าฝ่ามือกองอยู่ด้วย

“ยายปัด กรี๊ด !!!!” พลอยนิลส่งเสียงกรีดร้องออกมาก่อนที่สติจะดับวูบไป....



“แล้วหลังจากนั้นล่ะค่ะ” ป่องแป้งเอ่ยปากถามทันที ที่เรื่องเล่าดังกล่าวได้จบลง


“หลังจากงานศพของปัด พลอยเขาก็ย้ายไปเรียนที่อื่น น้าเองก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้จนถึงทุกวันนี้...” วีรากานต์กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า


“แต่หนูไม่เข้าใจว่า ถ้าปนัดดาเขากินยาเลือดจนต้องตายเอง แล้วทำไมเขาต้องอาฆาตขนาดนี้ค่ะ ผู้ชายที่ชื่อ ‘ธนัทชัย’ มีส่วนเกี่ยวกับอะไรกับเรื่องนี้คะ หรือว่าเขาจะเป็นคนที่ทำให้ปนัดดาท้อง...”


“อันนี้น้าก็ไม่รู้นะจ๊ะ แต่เท่าที่รู้จักเขามาน้าก็ไม่เคยเห็นเขามีแฟนเลย น้าว่าตอนนี้เราอย่ามัวแต่สงสัยอะไรอยู่เลย คนที่สามารถตอบเรื่องนี้ได้มีเพียงแค่นายธนัทชัยเท่านั้น เราจะต้องตามหาเขาให้เจอก่อนที่ปัดจะตามเจอ...”


“นั่นสิน้าเพลงพูดถูก เรารีบไปตามหาเขากันเถอะป๋องแป้ง”


“ค่ะ รีบไปกันเถอะค่ะ”


หญิงสาวทั้งสาวลงจากเรือนด้วยความรีบร้อน แล้วขับรถออกไปบ้านอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทันกาล...
...........................................................................................

ฝากเพจ ทอถักอักษรา Fanclup ด้วยนะคะ
https://www.facebook.com/TortukauksaraFanclup#
กดไลค์ เเชร์ ความรู้สึกผ่านเพจกันนะคะ

หรือ พูดคุยกัน ได้ที่ เฟสบุ๊ค ทอถักอักษรา รักเกินเผื่อใจ ค่ะ
https://www.facebook.com//profile.php?id=100001056359153


นำ นิยาย อันเป็นที่รัก เรื่อง รักลวง
บทที่ ๑๗ : ความจริงของตำนานระทึกขวัญ มาส่งค่า



ขอคอมเม้นต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ


ฟาง - ทอถักอักษรา

นัก (อยาก) เขียน ตัวกลมๆ

:23: :23: :10: :10: :10:



Share |

By : เนยแข็ง    Date : 28 Sep 2013 23:15    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 486012 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ เนยแข็ง ตั้งกระทู้ 131 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ เนยแข็ง ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 488794   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488285   บทที่ ๑๘ : กูเตือนแล้วนะ !
 488284   รักลวง บทที่ ๑๙ : ห้องว่างให้เช่า !
 486012   รักลวง บทที่ ๑๗ : ความจริงของตำนานระทึกขวัญ
 484959   รักลวง บทที่ ๑๖
 484693   รักลวง บทที่ ๑๕ : ความตายที่คืบคลานเข้ามา
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ เนยแข็ง เข้าร่วมตอบ ( ทั้งหมด ทุกๆ กระทู้ )
Light Mode : เป็น บอร์ด ที่จะไม่แสดง comment อ่านข้อความอย่างเดียว เท่านั้น !!
หากต้องการ อ่าน comment ของกระทู้นี้ Click ที่นี่


 


Mobile Zone
SMS MMS Logo

บ้านทอมดี้

น่ารัก ดอท คอม www.narak.com ศูนย์รวม ความน่ารัก

ทอมดี้น่ารัก ศูนย์รวมทอมกะดี้

board.narak.com
Google
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. ทุกความคิดเห็น จะถูกส่งขึ้นระบบ โดยอัตโนมัติ เพื่อการแลกเปลี่ยน โดยอิสระ ทางเวป ไม่ขอรับผิดชอบ ข้อความที่อยู่ในนี้ ว่า มี ความเชื่อถือ - มากน้อย แค่ไหน โปรดใช้ วิจารณญาณ ในการเยี่ยมชมของผู้เยี่ยมชม เป็นตัวแยกแยะความถูก-ความผิด ของข้อมูล
2. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
3. ผู้จัดทำ และ ทีมงาน ขอสงวนสิทธิ์ ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. หากคัดลอก บทความและเนื้อหา จากที่ใด ขอความร่วมมือ ลง Credit ให้กับ ที่มาด้วย หรือเพื่อให้ทีมงานง่ายต่อ การตรวจสอบ หากมี การละเมิดลิขสิทธิ์ ทางทีมงานจะขอลบออกจากระบบ

ผู้สนับสนุน : งาน หางาน งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ งานสถานศึกษา งานบริษัท | รถมือสอง | รถยนต์มือสอง
หวย สถิติหวย ตรวจหวย ใบตรวจหวย ตรวจสลากกินแบ่งรัฐบาล | Directory | จตุคามรามเทพ | game games
HIV AIDS | เกม เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์ทำอาหาร เกมส์ปลูกผัก | Wallpaper Mazda3 | Barbie
CheckDomain Check IP-address | Speed Test | Job | รหัสไปรษณีย์ คำขวัญจังหวัด
เกมส์เต้น | เกมส์ต่อสู้ | เกมส์บุรุษพยาบาล | ดูหนัง

Copyright © Since March 2005 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha


Content Share
www.kapook.com
เรื่องเด่น ประเด็นร้อน บันเทิง กีฬา ที่นี่เลย
Kapook Men รวมเรื่องน่ารู้ของผู้ชาย คลิกเลย
เรื่องย่อละครทองเนื้อเก้า
DIY สร้อยคอจากดินสอสี
7 เคล็ดลับ เติมชีวิตเซ็กส์หลังคลอดให้เร่าร้อนกว่าที่เป็น
ท่ายาก เน้น ๆ เมื่อเหล่าดาราเล่นโยคะท่ายาก จะแซบแค่ไหนมาดูกัน
ทรงผมที่เหมาะกับชุดราตรีสั้น เรียบหรูดูดี เซ็กซี่มีสไตล์
เสื้อชีฟอง แฟชั่นเซตนี้หวานสดใส น่าใส่ทุกแบบ
สวยไม่สร่าง ! ดารารุ่นใหญ่ที่ยังสวยเด้ง เป๊ะทุกองศา
รวมอินสตาแกรมดารา นักร้อง คลิกเลย !!!