[Sex Tom DiiZ] ทอมดี้ กับ รักที่ชุลมุน 6 (วันเกิด)



ชั้ลเลือกซื้อของเสร๊จเรียบร้อยก็มายืนรอแท๊กซี่ที่ป้านรถโดยสาร แต่ช่วงนี้คนเยอะชั้ลเลยโดนแย่งขึ้นตลอด
ปิ๊ด ๆ รดสปอร์คุ้นตาจอดเทียบป้ายและกระจกรถก็ค่อยๆเลื่อนลง

“ซินขึ้นรถเร๊ว” ชั้ลไม่ได้ตอยอะไรรีบเข้าไปในรถทันทีเพราะกัวรถเมย์ข้างหลังจะด่าเอา
“มาทำอะไรตรงนี้ไหนบอกว่าปวดหัวไง”

“เอ่อ...ออกมาซื้อของ”

“ซื้ออะไร” ไนท์ที่นั่งฝั่งคนขับหันมามองของในมือชั้ลอย่างสงสัย

“อ่อก็...ฉลองงานวันเกิดแก”

“นี่แกจำได้ด้วยหรอ” เค้าหันกลับไปมองข้างหน้าตามเดิมแล้วคลี่ยิ้มออกมา

“จำได้สิ..” ชั้ลเองก็หันไปยิ้มไห้เค้าเช่นกัน

“น่ารักเป็นบ้า” เค้าเอื้อมมือข้างซ้ายมาขยี้หัวชั้ล เหมือนชั้ลเป็นเด็กๆ ชั้ลเองก็ได้แต่หัวเพราะ ร่า ไม่คิดว่าเค้าจะดูดีอกดีใจมากขนาดนี้ที่ชั้ลจำวันเกิดเค้าได้

“ทำไมพี่ซันไปเปิดไฟนะ” ทันทีที่รถสปอร์ดเข้าจอดในโรงจอดรถสิ่งที่ชั้ลสังเกตได้คือ ไฟที่ยังปิดอยู่ทั้งที่พี่สาวชั้ลอยู่บ้านและยังไม่น่าออกไปไหน

“พี่แกไม่อยู่รึปล่าว” ชั้ลส่ายหน้าทนคำตอบเราพากันมายืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน และได้ยินเสียงแอะอะโวยวายจากทางด้านใน

“นี่แกลวนลามชั้ลเลอะ”

“ใครจะไปลวนลามเธอฮะยัยบ้า”

“หน๋อยยนี่แหนะ!” โครมม คร้ามมม เพ็งง ( -_-)(-_- v)

“พี่ซัน!...พี่ตะวัน!” ทันทีที่ได้ยินเสียงชั้ลก็รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้น ไนท์เองคงคิดแบบเดียวกับชั้ลรีบเปิดประตู้เข้าไปทันที

ฟึบ

และทันทีที่ไปเปิดโดนฝีมือของชั้ล ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง

O0O หน้าชั้ล
=_=^ หน้าไนท์
(8_-) หน้าพี่ตะวัน
(T_O) หน้าพี่ซัน

“พะ..พวกพี่” ชั้ลถึงกับอึ้งกิมกี่พูดอะไรไม่ออก จากสภาพบ้านที่เคยสวยงามตอนนี้และไม่มีชิ้นดี รวมถึงพี่สาวสดสวยของชั้ลบัดนี้กลายเป็นเอเลี่ยนไข่ย้อยไปแล้วพี่ตะวันเองก็ไม่ต่างกัน

“เฮ้อ!” ไนท์ที่ยืนอยู่ข้างๆชั้ลถอนหายใจเสียงดัง

“ไอ้นี่/ยัยนี่...เป็นขโมย” สองคนนั้นพูดพร้องเพียงกัน

“เฮ้ยย ไอ้ทอมลักแล้เหม็น!” ???????? พี่ซันที่หันไปจ้องพี่ตะวันตาเขียว อยู่ดีดีก็ร้องเสียงดัง

“ยะ..อย่าบอกนะว่าเธอ!...ยัยปากเน่า” พวกเค้าพูดเรื่องอะไรกัน

“หน๋อยยยแก....” ทั้งสองทำถ้าจะเข้าไส่กันต่อ ชั้ลเห็นท่าไม่ดีเลยรีบวิ่งเข้าไปห้ามทับ

“เอ่อ!...ค่อยๆคุยกันก่อนดีกว่าไม๊?” ดูเหมือนทุกอย่างจะสงบลงเมื่อพวกเราพากันมานั้งอยู่ที่โซฟา

“ทำไมบ้านชั้ลเป็นแบบนี้วะไอ้ซาตาล” ไนท์เริ่มถาม คิ้วสองข้างขมวดกันเป็นโบ

“ก็ยัยนี่อะดิ อยู่ดีดีก็มาหาว่าชั้ลเป็นขโมยเอาแจกันบ้านั้นฟาดหัวชั้ล ดีนะหลบทัน”

“ก็ใครใช้ไห้นายเข้ามาละชั้ลจะไปรู้หรอ”

“ไม่รู้แล้วทำไมไม่ถาม”

“ก็นายทำลับๆล่อๆถ้าเป็นโจรมันจะตอบชั้ลเลอะ”

“ชั้ลหาที่เปิดไฟไม่เจอ แล้วเธอทำไมไม่เปิดไฟวะ”

“ก็ชั้ลอาบน้ามอยู่” สองคนเถียงกันจนไฟแถบจะลุกบ้าน ไนท์ได้แต่ส่ายหน้าอย่าละอา

“พอพอ ความผิดชั้ลเองแหละที่ไม่ได้บอกสองคนไว้ว่าจะมีคนมาบ้านและมีคนอยู่ในบ้าน” ชั้ลรีบตัดบท

“ชะนั้นขอโทษชั้ลซะที่เธอทำร้ายชั้ล” พี่ตะวันพูดแทรก

“นายนั้นแหละที่ต้องขอโทษ”

“เธอนั้นแหละ”

“นายนั้นแหละ”

“เฮ้ย!!” คนที่ไม่ค่อยจะมีบาท ส่งเสียงดังจนทั้งสองเงียบกลิบ “พอเถอะ ช่วยกันเก็บของจะดีกว่า แกกับพี่ซันไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เอ่อ..เข้าไปทีละคนละเดี๋ยวห้องน้ำชั้ลเละอีก...ไอ้ซตาลแกเอาเสื้อผ้าชั้ลไปเปลี่ยนและกันเดี๋ยวชั้ลหยิบไปไห้”

“ชั้ลเห็นด้วยกับไนท์” ชั้ลช่วยเสริม พวกเรา

“จริงด้วย...อี๋แหวะเหม็นเป็นบ้าชั้ลขอตัวก่อนและกันนะ” พี่ซันยกแขนสองข้างขึ้นมาดมและทำหน้าแหยงสุดๆ

“ไม่ได้!!!...ชั้ลไปก่อนเพราะชั้ลเลอะกว่า” พี่ตะวันค้าน

“ชั้ลสิชั้ลต้องไปก่อน”

“อีกครั้ง ชั้ล จะ ไป ก่อน” พี่ตะวันเน้นเสียง

“อีกครั้ง ชั้ล จะไปก่อน”

“แอ๊ะ!!เธอนี่ จะพูดตามชั้ลทำไมฮะแดะพ่อแตะคว่ำเลยหนิ”

“อ๊างง แกไอ้ทอมไม่แมนไม่เป็นสุภาพบุรุษ” พี่ซีนแว๊ดด

“ก็ชั้ลเป็นทอมไม่ใช่ผู้ชายโว้ยยยย!”

“เฮ้ยยยจะทะเลาะกันอีกนานไม่เนี่ยย” ไนท์ห้ามทับ เพราะตอนนี้ชั้ลเริ่มจะทำอะไรไม่ถูกนอกจากนั่งมองตาปริบๆ

“ก็ยัยนี่...” พี่ตะวันยังพูดไม่ทันจบประโยค เพราะไนท์แทรกขึ้นมาว่า...

“ไอ้ซาตาลแกนะพอเลย ไห้พี่ซินไปก่อน”

“หุหุ ไปละนะบายยย” พี่ซันลุดขึ้นก่อนจะยักคิ้วยั่วโมโหพี่ตะวันแล้ววิ่งแจ่นเข้าห้องน้ำไป


“ยะ ยัยบ้า! ฝากไว้ก่อนเหอะ” พี่ตะวันตะโกนไล่หลัง “แกก็เหมือนกันไอ้เจ้าชายปัญญานิ่ม แทนที่จะเข้าข้างชั้ลกับเข้าข้างยัยบ้านั่นชั้ลเพื่อนแกนะโว้ย”

“เออน่า ปล่อยๆเค้าไป อีกอย่างแกควรจะสุภาพกับเค้าหน่อยนะเค้าเป็นพี่สาวของซิน” พี่ตะวันหันมามองหน้าชั้ลเป็นเชิงว่า ‘จริงหรอ’ ชั้ลเลยพยักหน้ารับ (_ _) (-_-) (_ _) (-_-)

“ยะ ยัยบ้าดีเดือดนั่นนะน่ะพี่สาวซิน” (_ _) (-_-) (_ _) (-_-) ชั้ลพยักหน้ารับอีกครั้ง “โอ๊ะ...นิสัยไม่มีความคล้ายกันเลย” (แต่ทำไมยัยนั่นสวยกว่าวะ)
ใช้เวลาสักพัก พี่ตะวันก็ได้เข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ โดยมีไนท์หยิบเสื้อผ้าของเค้ามาไห้เปลี่ยน โชคดีที่เค้าหุ่นไกล้เคียงกันเลยไส่เสื้อผ้าร่วมกันได้พอดี เราค่อยๆช่วยกันเก็บข้าวของไห้กลับสู่ปกติไห้ได้มากที่สุด จนเสร็จเรียบร้อยโชคดีที่เค้กของชั้ลไม่ได้รับแม้แต่ลอยขีดข่วนเพราะชั้ลเก็บไว้อย่างดี ฟู่ โล่งใจ

“ละเลือด เลือดดด!” จู่ๆพี่ซันก็ร้องเสียงหลงลั่นบ้าน แล้วชี้มือไปทางพี่ตะวันที่กำลังกวาดพื้นอยู่

“เฮ้ยไอ้ซาตาลแกหัวแตก” ใช่ เลือดจริงด้วย ของเหลวสีแดงที่ไหลอยู่ที่ต้นคอของพี่ตะวัน ชั้ลรีบวิ่งไปเพื่อดูอาการ

“พี่หัวแตก!” อะเลือดไหลออกมาเป็นทางเลยงะดูเหมือนพวกเราจะเพิ่งสังเกตเพราะผมที่ระต้นคอของเค้ามันบัง

“จริงหรอมิน่าละมันเจ็บๆมากเลยตรงนั้น” พี่ตะวันวางไม้กวาดลงแล้วยกมือขึ้นแตะเลือดที่ไหลลงต้นคอของเค้า

“ซินว่าพี่ไปโรงบาลก่อนเถอะข๊ะ” ชั้ลพูดด้วยความเป็นห่วง

“เดี๋ยวชั้ลขับรถไห้เอง” ไนท์พูดขึ้น

“แกน่ะไม่ต้องเลย อยู่ที่นี่ฉลองวันเกิดกับซินเถอะซินเค้าตั้งใจมากเลยนะ” จริงด้วยนี่ก็ปาไป 4 ทุ้มกว่าๆแล้ว จะเที่ยงคืนแล้วนี่นา แต่ว่าพี่ตะวันกำลังเข็บอยู่นะชั้ลเป็นแฟนเค้าชั้ลต้องไปดูแลเค้าสิ

“แต่ว่า...” ชั้ลพยามจะคัดค้านแต่ต้องหยุดเมื่อพี่ตะวันส่งสายตาปรามๆมาทางชั้ล

“ยัยตัวดีเธอพาชั้ลไปโรงบาบเดี๋ยวนี้”

“ไม่อาวว น้า ชะชั้ลกลัวเลือด” พี่ซันโบกมือปฎิเสธพัลวัน

“หรือเธอยากไห้ชั้ลเลือดไหลหมดตัวตายแล้วมาหักคอเธอต่อฮะ...เลือกเอา”

“กะ..ก็ได้ไปสิ” พี่ซันรีบลุกลี้ลุกลนหยิบกุญแจรถแล้วเดินนำพี่ตะวันออกไปทันที ชั้ลที่มองตามสองคนนั่นเดินออกไป
ก็รู้สึกแปลกๆพิกล ดูเค้าสองคนเหมาะกันยังไงไม่รู้ แฮะ รู้สึกว่าสองคนนี้น่ะมีอะไรที่คล้ายๆกัน

“มันไม่เป็นไรหลอกน่ามันอึดจะตาย” ไนท์พูดขึ้นพร้อมกับยกมือมาแตะที่บ่าชั้ลเบาๆ

“อื้ม!...ชั้ลต้องขอโทษแกด้วยนะที่ทำไห้บ้านแกเละไม่เป็นถ้าแบบนี้” ชั้ลพูดอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง

“เอาน่าชิว ชิว ชั้ลไม่ซีเรียสอยู่แล้ว”

“พี่สาวชั้ลคงจะเป็นแบบนี้อีกบ่อยๆแน่ถ้าได้เจอพี่ตะวันน่ะU_U” เท่าที่ดูพี่ซันคงไม่ปลื้มพี่ตะวันเอาซะเลย แล้วคนอย่างพี่ซันถ้าไม่ชอบใครแล้วก็จะไม่ชอบอย่างมาก

“พี่สาวเธอน่ะ มารร้ายชัดๆ ฮ่าฮ่าไอ้ซาตาลมันเจอคู่ปรับแล้วสิน่ะงานนี้” ไนท์หัวเราะสุขใจอยู่คนเดียวก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา

“แกก็..ชั้ลซีเรียสนะเนี่ย” ชั้ลเองก็เดินตามไปนั้งข้างๆบ้าง

“เอาน่า เธอจะไม่เลี้ยงวันเกิดชั้ลแล้วหรอ?” เออใช่ชั้ลเกือบลืมไปเลยแหนะ

“งั้นแกนั่งดูโทรทัศน์รอไปก่อนละกันนะแดะชั้ลจัดการเอง” ชั้ลดันตัวไนท์ไห้นั่งลงที่โซฟา แล้วพาตัวเองเดินไปตรงหน้าห้องของไนท์

“ไนท์ชั้ลขอยืมห้องก่อนน่ะ” ชั้ลเอื้อมมือไปหยิบลูกบิดแค่ไนท์เรียกไว้แล้วพูดว่า

“เฮ้ยยไม่ได้เว้ย...” (-_-^)

“อ่าวว...ไม่เป็นรัยงั้นเอาห้องชั้ลก็ได้” ชั้ลขนข้าวของที่ซื้อมาเข้าห้องตัวเองไปทันที และไม่นานทุกอย่างที่ชั้ลทำมันก็เสร๊จภายในห้องของชั้ลมีแต่ลูกโป่งหลากสีเต็มไปหมด มีโต๊ะญี่ปุ่นตัวน้อยๆตั้งอยู่ตรงกลางห้อง และที่กำลังมีสติ๊ดเกอร์เป็นตัวอักสอนน่ารัก เขียนว่า Happy BirthdayTo Night และรูปลิงจ๋อ เต็มไปหมด ส่วนบนเพดานก็มีลูกโป่งห้อยลงมาจากลิปปิ้นรายล้อมไปด้วยเทียนหอมกระจัดกระจายไปในจุดต่างๆเต็มพื้น อ่า สวยเหมือนกันนะเนี่ย อยากไห้ผู้อ่านเห็นถาพนี้จัง
ชั้ลหันไปมองนาฬิกาบนผนัง 23.30น. แล้ว นี่เราใช้เวลาทำนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงงั้นไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ชั้ลเดินออกมาจากห้องยังเห็นไนท์ที่อาบน้ำแต่งตัวอยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้วนั่งดูโทรทัศน์อยู่ เค้าหันมายิ้มไห้ชั้ลก่อนจะหันกลับไปตามเดิม ชั้ลเองก็คงต้องอาบน้ำบ้างเล้วละ

...........................................................................................................................................................................

[night::]

อีกห้านาทีก็จะวันเกิดของผมแล้ว ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกที่รู้ว่าวันนี้ผมจะได้อยู่ฉลองวันเกิดกับซิน แต่นี่ก็นานแล้วซินยังไม่ออกมาจากห้องน้ำอีแหนะ

“ไนท์!” อ่า ว่าแล้วเธอก็เปิดประตูห้องน้ำออกมา “จะเที่ยงคืนแล้วนะ ^^” ซินส่งยิ้มสวยๆของเธอมาไห้ผมก่อนจะเดินไปที่ลิ้นชัก เธอลื้อๆค้นๆอะไรไดซักพักก็เดินมาทางผม ในมือมีผ้าปิดตาลายน่ารักเชียว

“อะไส่ซะ” เธอยื่นมันมาไห้ผม ผมมองอย่างฉงนก่อนจะหยิบมันขึ้นมาไส่อย่าว่าง่าย ไม่นานทุกอย่างก็มืดสนิท เธอค่อยๆดันตัวผมไห้เดินไปตามทางที่เธอบังคับ และเธอก็ค่อยๆกดร่างกายของผมไห้นั่งลง

“อะไรเนี่ย..ตื่นเต้นชะมัด”

“ฮ่าๆ เอาละนะ” เธอว่าก่อนจะค่อยดึงผ้าปิดตาผมขึ้น

^_______^ ผมยิ้มแกมแทบปริเมื่อภาพที่ผมเห็นตรงหน้ามันสวยมาก ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ห้องนอนเล็กๆไม่ได้ไหญ่โตกว้างขวางเหมือนสนามหญ้าหน้าบ้านที่ผมมักจะจัดงานวันเกิด ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มีผู้คนมากมายไห้ผมต้องยืนเกร็งฉีกยิ้ม แต่คนตรงหน้า ทำไห้ผมยิ้มได้โดยที่ไม่อยากจะหยุดยิ้มเลย

“สวยไม๊ละ ..”

“อื้ม สวย สวยมากขอบใจน่ะ”

“อย่าพึ่งสิยังมีอีกนะรอแปป” เธอว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป แล้วกลับมาพร้อมกับเค้กในมือที่จุกเทียนเรียบร้อยแล้ว

“Happy Birthday to you! Happy Birthday to you! Happy Birthday Happy Birthday Happy Birthday….. to …..night”

“อะธิฐานแล้วเป่าเทียนสิ เที่ยงคืนพอดีเลย^^” ผมค่อยๆหลับตาลงแล้วอธิฐานในใจ ’ขอไห้เธออยู่ข้างๆผมอย่างนี้ตลอดตลอดไป’ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเป่าเทียนจนดับ ซินค่อยๆวางเค้กลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม
“วันนี้ทำได้แค่นี้เอง..ถ้าบ้านไม่และคงจะดีกว่านี้” เธอดสีหน้าเศร้าลง

“ไม่เป็นรัยแค่นี้ชั้ลก็ดีใจจะตายอยู่แล้ว” ผมพูดก่อนจะมองไปที่เค้ออย่างพิจณนา “แกทำเองหรอรูปลิงจ๋อด้วย”

“อื้ม..ลองกินดูสิอร่อยนะ^^” ซินส่งช้อนมาไห้ผม

“กินแบบนี้เลยหรอ” เธอพยักหน้ารับก่อนจะหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมาบ้าง ทันทีที่เนื้อเค้กคำแรกเขาปาก ผมก็รู้ว่ามันอร่อยมากจริงๆ ซินทำอะไรก็อร่อยเธอมีความสามารถด้านนี้จริงๆเลยแฮะ

“เป็นไง..” ซินเลิกคิ้วถามสายตาของเธอกำลังลุ้นรอคำตอบจากผม


“ก็....ก็อร่อยมากเลยนะสิ^^”

“ฮ่าฮ่า ...งั้นก็ฟาดไห้เรียบไปเลย” ว่าแล้วทั้งเธอและผมก้อจัดการเอาเจ้าเค้กนี่ใช้ช้อนตักเข้าปาก อย่าไม่รีรอไม่นานของตรงน่าที่ว่าอร่อยก้อลงท้องพวกเราเป็นที่เรียบร้อยๆ พร้อมกับที่ผมลุกขึ้นไปหยิบไวท์ในตู้มาตั่งที่โต๊ะแทนที่

“ดื่มๆ” ผมรินมันลงแก้วแล้วส่งไห้เธอ เธอทำหน้างง เล็กน้อยก่อนจะรับมันไป

“ไม่เอาดีกว่ามั้งเดี๋ยวชั้ลเมา ยิ่งคอออ่อนอยู่” ฮ่าฮ่า ใช่ตั้งแต่วันที่กินกินเลี้ยงปัจฉิมนิเทศตอนเรียนจบม.ปลายผมก็ได้รู้ว่ายัยนี่น่ะคออ่อนขนาดไหน

“เอาน่านี่ที่บ้านนะ พอเธอเมาปุปเดี๋ยวชั้ลก็พาเธอขึ้นเตียง” ผมยิ้มกวนๆ

“ทะลึ่ง!”

“ฮ่าฮ่า นี่เธอคิดไปไหนเนี่ยชั้ลหมายถึงจะพาเธอไปนอนต่างหากละ” ความจริงแล้วผมก็จงใจจะไห้เธอคิดแบบนั่นแหละ

“ชิ”

“มามาชนๆ” แกร๊ก แรก

แกร็กที่2 ผ่านไป

แกร๊กที่3 4 5 และอีกหลายๆครั้งจนตอนนี้ผมเริ่มจะมึนๆหนักๆหัวขึ้นมาบ้างแล้วละส่วนคนคอออ่นน่ะหรอ หัวทิ่มโต๊ะไปแล้ว

“ซิน ...หลับจริงๆสินะ” ผมค่อยๆพยุงร่างบางๆของเธอไปบนเตียงนอนสีขาวสะอาดตาไกล้ๆ

“ไนท์” เสียงแผ่วเบาเล็กลอดออกมาจากริมฝีปากเรียวบางของเธอ

“หืออ??” ผมค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไห้เธอ เธอเองค่อยลืมตาขึ้นมาหลังจากเรียกชื่อผม

“อยู่กับช้านก่อนได้ไม๊” ผมพยักหน้ารับก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆตัวเธอ

“ไห้ชั้ลเช็ดตัวไห้ไม๊จะได้หลับสบาย” เธอส่ายหน้างึกๆพลางค่อยๆดันตัวเองไห้ลุกขึ้นจากที่นอน

“ทำไมไม่นอน” ผมถามเสียงเรียบ

“ห่วงชั้ลด้วยหรอ” เธอสลัดหัวอีกครั้งก่อนจะพูดประโยคนี้ออกมา

“ห่วงสิก็แกเป็น.....เพื่อนชั้ลนี่” ผมรู้สึกจิ๊ดๆประโยคหลัง ผมไม่ได้อยากจะพูดแบบนั่นอะ

“ถ้าชั้ลไม่ใช่เพื่อนแก แกจะห่วงชั้ลไม๊ไนท์”

“กะ..แกเป็นอะไรรึปล่าวซิน” คำพูดของเธอทำไห้ผมหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ปากผมสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกไป

“ปล่าว..ชั้ลแค่..แค่ปวดหัวนะ ฮึก”หน้าใสๆไหลลงแอบแก้มแดงระลื่อของเธอ นี่เธอปวดหัวมากถึงขนากนั้นเลยหรอ ผมพยามจะเชื่อแล้วนะแต่มันก็แปลกๆอยู่ดี

“อย่าร้อง อย่างร้องไห้นะซิน นอนซะเดี๋ยวก็หาย” ผมค่อยๆยื่นมือไปปาดน้ำตาที่ใบหน้าไห้เธอ ตอนนี้ในใจผมองก็รู้สึกจุกไปหมด ผมไม่อยากเห็นเธอต้องร้องไห้ ผมไม่น่าเลย ไม่น่าไห้เธอดื่มเลย

By : Mumu    Date : 3 Feb 2011 21:16