พุทธทาสศึกษา:ศึกษาเพื่อสืบสานปณิธาน...พุทธทาส




แจ้งลบกระทู้ หมายเลข : 488284

 หัวเรื่อง : รักลวง บทที่ ๑๙ : ห้องว่างให้เช่า !

 ข้อความ :

รักลวง
บทที่ ๑๙ : ห้องว่างให้เช่า !

“ไปหาอะไรทานกันเถอะยายป๋องแป้งฉันหิวจะแย่แล้ว ทานเสร็จจะได้ไปหาหอพักใหม่ด้วย หรือเธอจะพักที่เดิม” เสียงของมีนาดังขึ้นในขณะที่ป๋องแป้งกำลังนั่งไม่สบายใจอยู่บนโซฟาตัวเดิม


“น้าเพลงยังไม่เสร็จงานไม่ใช่เหรอ แล้ว...” ป๋องแป้งถามในขณะที่เธอหันไปมองแล้วพบว่าวีรากานต์ยังนั่งทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


“ไม่เป็นไรจ๊ะน้าเคลียร์งานเสร็จแล้วห่วงแต่เรื่องของนายธนัทชัยนี่แหละจ๊ะ แต่น้าว่าเราไปหาอะไรทานกันหน่อยก็ดี บางทีมันอาจจะไม่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นอย่างที่เรากำลังกังวลก็ได้” วีรากานต์เก็บเอกสารบนโต๊ะทำงานให้เป็นระเบียบก่อนเดินนำหน้าหญิงสาวทั้งสองคนออกไปจากห้องทำงานของตนเอง


“ทานอะไรดียายหนู” วีรากานต์หันมาถามหลานสาวซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้าข้างๆคนขับ ในขณะที่เขาขับรถออกมาจากบริษัทของตนเองมาได้สักพักแล้ว


“อะไรก็ได้ค่ะน้าเพลง ที่รสชาติไม่แย่จนเกินไปนัก” มีนาบอกกับน้าสาว


“หนูป๋องแป้งล่ะจ๊ะจะทานอะไร” ถามพร้อมกับชำเลืองสายตามายังป๋องแป้งซึ่งนั่งเหม่ออยู่ทางเบาะหลัง


“น้าเพลงว่าอะไรนะคะ” ป๋องแป้งถามออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่ว


“น้าถามว่าหนูป๋องแป้งจะทานอะไรจ๊ะ”

“แล้วแต่มีนากับน้าเพลงเลยค่ะ แป้งทานได้ทั้งนั้น” ป๋องแป้งตัดความกังวลออกจากใจก่อนจะตอบคำถามพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้สาวหล่อหน้าตาคมคายซึ่งทำหน้าที่พลขับ


“ถ้าอย่างนั้น น้าจะพาไปร้านหนึ่ง สะอาด บรรยากาศร่มรื่น แถมอาหารก็อร่อยมากๆ ทั้งยายหนูและหนูป๋องแป้งต้องชอบแน่ๆ”


วีรากานต์พูดก่อนจะขับรถออกนอกเส้นทางไปตามคอนกรีตเส้นเล็กๆที่สัญจรไปมาได้เพียงสองเลน เพียงมานานก็มาจอดยังหน้าร้านอาหารร้านหนึ่ง ซึ่งมีป้ายหน้าร้าน ระบุชื่อ ‘ครัวคุณพลอย’ ร้านอาหารริมคลองชลประทาน ในบรรยากาศอันแสนจะร่มรื่น ลมพัดเย็นสบาย ตกแต่งด้วยต้นไม้และดอกไม้สวยๆหลากสีสัน


วีรากานต์พาหญิงสาวทั้งเดินลอดซุ้มประตูไม้เลื้อยไปยังตัวร้าน พนักงานสาวสวยกล่าวต้อนรับพร้อมพนมมือไหว้หญิงสาวทั้งสามด้วยรอยยิ้มแสดงไมตรีจิต สาวหล่อหน้าใสยิ้มตอบก่อนจะเดินนำสองสาวไปตามทางเดินหินอ่อนแผ่นไม่ใหญ่นักไปยังกระท่อมหลังน้อยหลังหนึ่งแล้วเดินเข้าไปภายในกระท่อมดังกล่าว


“ร้านนี้ร่มรื่นดีนะคะ” มีนาเดินตามน้าสาวเข้าไปภายในกระท่อมดังกล่าว ในขณะที่ป๋องแป้งยังคงเพลิดเพลินกับบรรยากาศของร้าน


“เมนูอาหารค่ะ” หญิงสาวหน้าแฉล้มซึ่งเป็นพนักงานของร้านอาหารแห่งนี้เดินเข้ามาทักทายพร้อมกับนำรายการอาหารมาให้ ในมือของหญิงสาวถือกระดาษ - ปากกาเตรียมพร้อมที่จะจดรายการอาหาร


เมนูอาหารของร้านมีหลากหลายมากมาย ทั้งอาหารไทย, อาหารอีสานพื้นเมือง, อาหารฝรั่ง, ซึ่งล้วนแล้วแต่มีหน้าตาและสีสันชวนลิ้มลองยิ่งนัก สองน้าหลานช่วยกันเลือกรายการอาหารซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาหารที่ป๋องแป้งชอบรับประทานแทบทั้งสิ้น


“หนูป๋องแป้งทานข้าวได้แล้วจ๊ะ” เสียงเรียกของผู้เป็นน้าสาวของเพื่อนสนิทซึ่งเดินมาตามเธอเมื่ออาหารที่สั่งไปได้นำมาเสิร์ฟพร้อมแล้ว ทำให้ป๋องแป้งรีบเดินตามเขาเข้าไปในกระท่อมดังกล่าว


อาหารบนโต๊ะอาหารมีหลายอย่าง ล้วนแล้วแต่น่ารับประทานทั้งสิ้น ทั้งแกงมัสมั่นสีสวยรสกลมกล่อม ต้มยำกุ้งน้ำข้นรสชาติจัดจ้าน สลัดกุ้งทอดกุ้งตัวโตทอดกรอบๆทานกับผัดสดๆหวานกรอบอร่อยล้ำเมื่อราดด้วยความเข้มข้นจากน้ำสลัด และปลาทับทิมนึ่งมะนาว แซลมอนย่างเนยวาซาบิ ส่วนของหวานเป็นทับทิมกรอบสีสวยและลอดช่องน้ำกะทิหวานมัน ป๋องแป้งมองอาหารดังกล่าวอย่าละลานตายิ่งนัก


“ว้าว ! น่าทานทั้งนั้นเลยค่ะน้าเพลง” ป๋องแป้งพูดพร้อมนั่งลงยังเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามกับวีรากานต์


“น่าทานก็ทานเยอะๆนะจ๊ะ ทานข้าวกันดีกว่าจ๊ะยายมีนาหิวแย่แล้ว” สาวหล่อหน้าคมกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม


“ค่ะ” ป๋องแป้งยิ้มรับ ก่อนรับประทานอาหารร่วมกันกับสองน้าหลานอย่างเอร็ดอร่อย


หลังจากอิ่มหนำกับอาหารมื้ออร่อย วีรากานต์ได้ขับรถพาป๋องแป้งและมีนาตระเวนหาพอพักในซอยหลังมหาวิทยาลัยที่สองสาวเรียนอยู่ แต่ติดต่อหอพักใดก็ไม่มีห้องว่างเลยแม้แห่งเดียว จนพระอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้าสายตาของสองสาวกวาดไปทั่วสองข้างทางเพื่อมองหาหอพักหรือบ้านเช่าสักแห่ง แล้วมีนาก็มองเห็นนักศึกษาหญิงคนหนึ่งกำลังเดินอยู่ข้างทางเธอจึงบอกให้น้าสาวชะลอรถเพื่อที่เธอจะได้ถามไถ่ เมื่อวีรากานต์จอดรถให้แล้วแล้วเธอจึงลดกระจก


“คุณคะ เราขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหมคะ”


“มีอะไรเหรอคะ?” นักศึกษาคนนั้นหันมามองก่อนยิ้มให้


“คุณพอจะทราบหรือไม่ว่าหอพักไหนมีห้องว่างบ้างคะ”


“เดี๋ยวมึง เอ๊ย! คุณ ลองขับรถไปเรื่อยๆนะคะ จะมีหอพักซึ่งอยู่ตรงข้ามร้ายสะดวกซื้อ ชื่อหอพักหญิง ‘แก้วมณี’ พอดีเพื่อนของเราเพิ่งย้ายออกมาเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้อาจจะยังว่าง คุณลองไปติดต่อก็แล้วกันนะคะ” นักศึกษาหญิงกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง


“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่คุณที่หอพักไหนคะถ้าไม่รังเกียจ ดิฉันจะไปส่งค่ะ” มีนากล่าวขอบคุณในความมีน้ำใจของนักศึกษาสาวแต่เมื่อเธอหันมาอีกทีหล่อนก็ได้หายไปแล้ว เธอพยายามมองหาทั่วทั้งบริเวณนั้นแต่ไม่พบ “เขาหายไปไหนแล้วคะน้าเพลง”

“น้าว่าเขาคงเดินเข้าไปในหอพักใดหอพักหนึ่งแล้วก็ได้จ๊ะยายหนู หอพักแถวนี้เยอะเหลือเกินต่างจากเมื่อก่อนมากทีเดียว” พูดจบวีรากานต์ก็ออกรถเพื่อไปยังหอพักที่หญิงสาวแนะนำ


ในขณะที่ป๋องแป้งซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังได้แต่ประหลาดใจ มีนากับวีรากานต์พูดถึงใคร ในเมื่อเธอมองอยู่ตลอดเวลาแต่ไม่เห็นว่ามีนักศึกษาหญิงเดินอยู่ตรงนั้นสักคนแม้จะพยายามมองหาสักเพียงใด...


ระหว่างนั้นเองป๋องแป้งก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกทางฝั่งขวาของเบาะนั่งและความยวบลงของเบาะคล้ายกับมีคนมานั่งข้างๆ หญิงสาวตัวเย็นเฉียบสัมผัสได้ถึงความผิดปรกติที่เกิดขึ้นภายในรถ ในขณะที่วีรากานต์และมีนายังสอดส่ายสายตาหาหอพักดังกล่าวไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปรกติที่เกิดขึ้นแม้เพียงสักนิด


เพียงไม่นานนักวีรากานต์ก็ขับรถมาถึงหอพักหญิง ‘แก้วมณี’ หอพักซึ่งนักศึกษาคนนั้นได้บอกเอาไว้


“หอนี้หรือเปล่าคะน้าเพลง,ยายป๋องแป้ง” มีนาชี้มือบอก ทำให้ป๋องแป้งมองตาม หอพักแห่งนี้เป็นหอพักสูงสี่ชั้นสวยงามมากมีหลายตึกอยู่ในบริเวณเดียวกัน ตัวตึกทาสีแตกต่างกันออกไปคล้ายลูกกวาด บริเวณหอพักปลูกต้นไม้และดอกไม้ไว้อย่างสวยงามคล้ายอพาร์ตเมนต์หรูมากกว่าจะเป็นหอพักนักศึกษา


ตัวอาคารตกแต่งสไตล์พื้นเมืองปูกระเบื้องขัดมัน พนักงานแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมลายพื้นเมืองผสมลายไทยงดงามหรูหรา วีรากานต์จึงจอดรถยนต์ไว้ข้างหอพักแล้วเดินนำสองสาวเข้าไปข้างในเพื่อติดต่อขอเช่าห้องพัก


“สวัสดีค่ะ ดิฉันพาหลานสาวมาติดต่อขอเช่าห้องพัก ไม่ทราบว่าที่นี่มีห้องพักว่างหรือเปล่าคะ” วีรากานต์เดินเข้าไปถามพนักงานตรงหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของหอพัก


“สวัสดีค่ะ หอพักหญิง ‘แก้วมณี’ ยินดีต้อนรับค่ะ หอพักของเรามีห้องว่างแต่ห้องพักไม่ว่างแล้วค่ะ” พนักงานสาวหน้าคมกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิวคล้ายไม่แน่ใจนัก


“เอ่อ...มีห้องว่างแต่ห้องพักไม่ว่าง หมายความว่าอย่างไรคะ ?” ป๋องแป้งถามขึ้นมาในสิ่งที่เธอได้ยิน เธอฟังผิดไปหรือพนักงานสาวพูดผิดกันหนอ


“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เกดจ๊ะห้อง ๒๑๒ ตึกฟ้าใสโทรมาบอกว่าน้ำไม่ไหล เกดช่วยพาช่างประปาไปเช็คทีนะ ทางนี้เดี๋ยวพี่จะดูแลเอง” พนักงานสาวอีกคนเดินเข้ามารับหน้า


“ค่ะ” พนักงานสาวหน้าคมเดินออกไปแล้วแต่ยังมิวายหันมามองทางนี้


“ตกลงมีห้องว่างหรือเปล่าคะ ?” วีรากานต์ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


“ว่างสิคะว่าง หอพักของเรามีหลายตึกจึงมีห้องว่างแน่นอนค่ะ หอพักของเราแบ่งออกเป็นหลายตึกตามราคาและความสะดวกสบายของห้องพัก ต้องการห้องพักแบบไหนเชิญนั่งทางด้านนี้ก่อนค่ะ จะได้คุยเรื่องรายละเอียดของห้องพัก” พนักงานสาวสวยเชื้อเชิญหญิงสาวทั้งสามคนนั่งลงที่โซฟาตัวงามอีกด้านของเคาน์เตอร์ หล่อนนำโบชัวร์แสดงรายละเอียดของหอพักแต่ละตึกมาให้ดูพร้อมกับกล่าวแนะนำห้องพักไปด้วย


“ดิฉันอยากได้ห้องพักที่สะดวกสบาย เฟอร์นิเจอร์ครบครัน ที่สำคัญต้องมีห้องน้ำในตัวค่ะ”


“หอพักของเรามีห้องน้ำในตัวทุกห้องค่ะเพื่อความปลอดภัยของผู้อยู่อาศัย เรายังมีพนักงานคอยดูแลและรักษาความปลอดภัยตลอด ๒๔ ชั่วโมง ที่จอดรถเป็นสัดส่วนรับประกันรถหายด้วยค่ะ ภายในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ทั้งโต๊ะเครื่องแป้ง, เตียงนอนมาตรฐานขนาด 6 ฟุตและแบบตียงคู่ , ตู้เสื้อผ้า, เครื่องปรับอากาศ, เครื่องทำน้ำอุ่น, ฟรีอินเทอร์เน็ตและเคเบิ้ลทีวี ๗๐ ช่อง และภายในหอพักของเรายังมีร้านซักรีดเสื้อผ้าซึ่งรับซักรีดเสื้อผ้าของนักศึกษาในหอพักเท่านั้นทั้งรายชิ้นและเหมารายเดือนและยังมีร้านอาหารหรูรสชาติเยี่ยมราคาไม่แพงจนเกินไปสามารถสั่งมาทานในห้องได้ด้วยค่ะ นอกจากนี้หอพักเราอยู่ใกล้ร้านสะดวกซื้อและร้านค้าหลายร้านด้วยค่ะ” พนักงานสาวหน้าสวยอธิบายยืดยาวถึงความสะดวกสบายของหอพักของตน


“ราคาค่าห้องเดือนละเท่าไหร่คะ” ป๋องแป้งถามถึงราคาของห้องพัก


“ราคาค่าห้องเดือนละ ๓๗๐๐ แต่ทางเราลดให้เหลือ ๒๒๐๐ บาทค่ะ ทั้งถูกทั้งดีแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆนะคะ”


“ขอชมห้องพักหน่อยนะคะ”


“ห้องพักที่เฟอร์นิเจอร์ครบครันและยังมีห้องว่างคือตึกชมพูค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะพาพวกคุณไปดูห้องนะคะ” พนักงานสาวหยิบกุญแจห้องพร้อมเดินนำหน้าไปยังตึกดังกล่าว


“ห้องอยู่ชั้นไหนเหรอคะ” มีนาถามในขณะที่เดินตามพนักงานสาวเพื่อดูห้องพัก


“ชั้นสามค่ะ” พนักงานสาวเดินนำกึ่งวิ่งขึ้นบันไดซึ่งอยู่กลางตึก สามสาววิ่งตามขึ้นไปชั้นสอง แต่แล้วป๋องแป้งกลับเห็นพนักงานสาววิ่งเข้าไปในห้องๆหนึ่ง พร้อมกับเข้าไปข้างในแล้วปิดประตูดังปัง !


เธอจึงเดินตามพนักงานไปยังห้องนั้น และพบว่าในห้องนั้น คือ ห้อง ๒๐๔ แต่หน้าประตูกลับล็อคกุญแจและมีโซ่คล้องอยู่ ! หญิงสาวหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนกภายในห้องล็อคแน่นหนาขนาดนี้ แล้วพนักงานคนนั้นเข้าไปในห้องได้อย่างไร ความกลัวถาโถมเข้ามาจนขาแข้งสั่นไปหมดจะก้าวขาก็ก้าวไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งยู่ที่เดิม มองรอบๆกายไม่มีใครสักคน วีรากานต์กับมีนาหายไหนกันนะ !


“อ้าว! หนูป๋องแป้งมาอยู่ที่นี่นี่เอง น้ากับยายมีนาไปรอหนูอยู่ที่ห้องพักตั้งนานไม่เห็นตามไปสักที ก็เลยลงมาตามนี่แหละจ๊ะ ไปดูห้องกันดีกว่านะ ว่าชอบไม่ชอบอย่างไร” วีรากานต์ มีนา และพนักงานสาวเดินมาหาป๋องแป้งซึ่งไม่ได้ตามขึ้นไปบนชั้นสาม หญิงสาวรีบเดินตามขึ้นไปข้างบนชั้นสามด้วยความดีใจ


‘ห้องนี้มีห้องน้ำในตัว มีโต๊ะเครื่องแป้ง, เตียงพร้อมที่นอน, ตู้เสื้อผ้า, เครื่องปรับอากาศ, เครื่องทำน้ำอุ่น, เคเบิ้ลทีวี ๗๐ ช่อง และยังกั้นเป็นสัดส่วน ส่วนห้องนั่งเล่น ส่วนห้องนอน ส่วนห้องน้ำ ส่วนห้องครัว โต๊ะทานอาหารขนาดเล็กด้วย ห้องพักหรูขนาดนี้ เดือนละ ๓๗๐๐ บาท ไม่ได้แพงเกินไปเลยสักนิดแล้วทางหอพักลดราคาทำไม’ ป๋องแป้งคิดอย่างไม่เข้าใจเมื่อขึ้นมายังห้องพักแล้ว หรือว่าจะเกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดๆที่เธอพบเจอที่ชั้นสอง ห้อง ๒๐๔ หรือเปล่านะ


“ว่าไงป๋องแป้ง เธอชอบห้องนี้หรือเปล่า สำหรับฉันชอบห้องนี้มากๆเลย เพราะห้องพักดีๆแบบนี้คงหาไม่ได้ง่ายๆแน่” มีนาถามขึ้นมา แต่ป๋องแป้งก็ยังนิ่งไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ใบหน้าของหญิงสาวในยามนี้ถอดสีคล้ายคนจะเป็นลม


“เป็นอะไรหรือแปล่าจ๊ะหนูป๋องแป้ง หน้าซีดเชียว” วีรากานต์ถามขึ้นมาด้วยความห่วงใย


“เปล่าค่ะน้าเพลง ถ้ามีนาชอบห้องนี้ เราก็เช่าห้องนี้กันก็ได้ค่ะ อย่างที่มีนาบอกห้องพักดีๆแบบนี้หายากค่ะ” ป๋องแป้งตอบด้วยรอยยิ้มหวาน เธอพยายามตัดความกังวลออกไปจากจิตใจ


“จริงนะแป้ง ถ้าอย่างนั้นเราตกลงเช่าห้องนี้ค่ะ” มีนาด้วยความดีใจ เธอหันไปบอกพนักงานสาว


“ประเดี๋ยวเราลงไปทำสัญญาเช่าข้างล่างกันนะคะ เชิญค่ะ” พนักงานสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนเดินนำหญิงสาวทั้งสาวออกไปห้อง


“ค่ะ” มีนารับคำก่อนรีบเดินตามพนักงานสาวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว


“หนูป๋องแป้งมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าจ๊ะ บอกน้าได้นะคะ” สาวหล่อหน้าหวานหันมาถามสาวน้อยหน้าใสขณะเดินเคียงคู่กันลงมาชั้นล่างของหอพัก


“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แป้งแค่คิดมากเรื่องคุณธนัทชัยเท่านั้นค่ะ เรารีบลงไปดีกว่าค่ะจะได้ทำสัญญาเช่าเสียที”


“หนูไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยววันพรุ่งนี้เราค่อยไปพูดกับเขาอีกทีเขาน่าจะฟังเราบ้าง” วีรากานต์พูดปลอบใจหญิงสาว เขาไม่อยากให้เธอไม่สบายใจอย่างนี้เลย เป็นความห่วงใยซึ่งก่อตัวภายในหัวใจของสาวหล่อ ผู้ซึ่งทั้งหัวใจยังรักและยังรอคนรักซึ่งหายหน้าไปนับสิบปี


เมื่อหนึ่งสาวหล่อกับหนึ่งสาวสวยลงมาถึงชั้นล่างก็พบว่ามีนาได้เข้าไปคุยรายละเอียด
สัญญาเช่ากับพนักงานสาวที่โซฟาตัวงามอีกด้านของเคาน์เตอร์ตัวเดิม หลังจากทำสัญญาเช่าเรียบร้อยแล้ว วีรากานต์จึงนัดแนะกับพนักงานว่าจะเขาจะพาสองสาวรุ่นหลานเข้าพักในวันจันทร์ที่จะถึงนี้


“เดี๋ยวดิฉันจะให้แม้บ้านทำความสะอาดไว้รอนะคะ สวัสดีค่ะ” พนักงานสาวพนมมือไหว้ด้วยความนอบน้อม


“สวัสดีค่ะ” วีรากานต์รับไหว้พนักงานสาวหน้าสวยก่อนที่จะพาหญิงสาวทั้งสองออกไปจากหอพักแห่งนี้


ขณะที่รถยนต์กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากหอพัก ป๋องแป้งได้หันหลังกลับไปมองมองหอพักดังกล่าวอีกครั้ง แต่สิ่งที่เธอเห็นทำให้หญิงสาวตกใจแทบสิ้นสติ ร่างอรชรของหญิงสาวนางหนึ่งในชุดนางรำอัปสรา หล่อนนุ่งผ้าไหมสอดดิ้นทองฉลุเชิงปักลายไทยยาวกรอมเท้า ห่มสไบเฉียงสีครีมนวลปักดิ้นทอง ใบหน้าที่งดงามผิวขาวบริสุทธิ์ผุดผ่องเปล่งประกาย ยืนอยู่บริเวณระเบียงตรงชั้นสอง ห้อง ๒๐๔ ของตึกชมพู ซึ่งสายตาของหญิงสาวคนนั้นจ้องมองมายังเธอด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยและทุกข์ระทม...
...........................................................................................

By : เนยแข็ง    / 20 Apr 2014 13:02

 เหตุผลที่แจ้งลบ :  

 ชื่อผู้แจ้งลบกระทู้ :

ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )   หาก คุณเป็นเจ้าของกระทู้นี้ Click ที่นี่ เพื่อ ทำการลบเอง โดยอัตโนมัติ
( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )


Click ที่นี่ เพื่อเปิดดูกระทู้ และการแสดงความคิดเห็นใน กระทู้นี้ทั้งหมด   Click ที่นี่ เพื่อเปิดดูกระทู้ / การแสดงความคิดเห็น ใน กระทู้ทั้งหมด




www.narak.com | ทอมดี้น่ารัก | บ้านทอมดี้ | น่ารักบอร์ด | ecard.narak.com | IRC Sever | Thai IRC | ห้องคุยสด

งาน หางาน งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ งานสถานศึกษา งานบริษัท หวย | ตรวจหวย สถิติหวย ตรวจสลาก

เกม เกมส์



Code by Moha